چون بدنامی بروزگاری افتد
مرد آن نبود که نامداری افتد
گر در خواهی ز قعر دریا بطلب
کان کف باشد که بر کناری افتد
این رباعی به تفاوت ارزشهای حقیقی و ظاهری و لزوم عمقنگری میپردازد. مولانا میفرماید: «هنگامی که (مردی) به بدنامی دچار شود،» «شجاع و مرد آن نیست که به نامداری (و شهرت) دچار شود (و از آن بترسد).» سپس به لزوم طلب حقیقت از عمق اشاره میکند: «اگر (به دنبال) دُر (گوهر حقیقت) هستی، از اعماق دریا طلب کن،» «زیرا کف (بیارزش) همان است که بر کناره (و ظاهر) میافتد.» این رباعی، بیانگر بیاهمیتی نام و شهرت ظاهری در برابر حقیقت باطنی و تأکید بر لزوم غواصی در عمق برای یافتن گوهرهای ارزشمند حقیقت و دوری از ظواهر فریبنده.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی