رباعی شماره 626 از دیوان شمس مولانا

جودت همه آن کند که دریا نکند

این دم کرمت وعده به فردا نکند

حاجت نبود از تو تقاضا کردن

کز شمس کسی نور تقاضا نکند

تفسیر رباعی 626 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جود و کرم بی‌حد و حصر معشوق (شمس تبریزی) می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «بخشش تو (ای معشوق) همه‌ی کارهایی را می‌کند که دریا (با وسعت خود) نمی‌تواند انجام دهد،» «این لحظه از کرم تو (کرم تو) وعده‌ی به فردا نمی‌دهد (و بی‌درنگ است).» سپس به بی‌نیازی از درخواست از او اشاره می‌کند: «نیازی به درخواست کردن از تو نیست،» «زیرا هیچ کس از خورشید (شمس) نور را تقاضا نمی‌کند (چون نورش پیوسته می‌تابد).» این رباعی، بیانگر سخاوت و بخشش بی‌کران و آنی معشوق (شمس) که فراتر از هر بخشنده‌ای است و نشان‌دهنده‌ی فیض دائمی او که نیازی به درخواست ندارد.