رباعی شماره 621 از دیوان شمس مولانا

جز دمدمهٔ عشق تو در گوش نماند

جان را ز حلاوت ازل هوش نماند

بی‌رنگی عشق رنگها را آمیخت

وز قالب بی‌رنگ فراموش نماند

تفسیر رباعی 621 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر فراگیر عشق و بی‌رنگی آن در آفرینش رنگ‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «جز آوای عشق تو (ای معشوق)، در گوش (جان) باقی نماند،» «(و) جان را از شیرینی ازل (و آن بی‌رنگی اولیه)، هوشی (و آگاهی دیگری) نماند.» سپس به منشأ رنگ‌ها از بی‌رنگی عشق اشاره می‌کند: «بی‌رنگی عشق، رنگ‌ها را با هم آمیخت (و عالم رنگارنگ را آفرید)،» «و از قالب بی‌رنگ (یعنی عشق)، چیزی فراموش نشد (همه چیز از آن پدید آمد).» این رباعی، بیانگر تسلط کامل عشق بر جان عاشق و منشأ بودن عشق (که خود بی‌رنگ است) برای تمام رنگ‌ها و اشکال هستی، که همه چیز از او نشأت گرفته و در او فانی می‌شود.