رباعی شماره 620 از دیوان شمس مولانا

جائیکه در او چون نگاری باشد

کفر است که آنجای قراری باشد

عقلی که ترا بیند و از سر نرود

سر کوفته به که زشت ماری باشد

تفسیر رباعی 620 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌قراری در حضور معشوق و مذمت عقل خام می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «در جایی که (معشوقی) مانند نگاری (بسیار زیبا) باشد،» «کفر است که در آنجا قراری (آرامشی) باشد (حضور معشوق باعث بی‌قراری است).» سپس به بی‌فایدگی عقلی که در حضور معشوق فنا نشود اشاره می‌کند: «عقلی که تو را ببیند و از سر (بی‌خود) نرود،» «سر کوفته و نابود شود بهتر است تا (مثل) ماری زشت باشد (و باعث آزار شود).» این رباعی، بیانگر بی‌قراری و حیرت عاشق در حضور جمال معشوق و نشان‌دهنده‌ی مذمت عقلی که در برابر عظمت عشق فنا نشود و مانع از وصول به حقیقت گردد.