رباعی شماره 615 از دیوان شمس مولانا

جان روی به عالم همایون آورد

وز چون و چگونه دل به بیچون آورد

آن راز که تاکنون همی بود نهان

از زیر هزار پرده بیرون آورد

تفسیر رباعی 615 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جهت‌گیری روح به سوی عالم قدس و آشکار شدن اسرار می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «جان (روح انسان)، روی به عالم مبارک (قدس) آورد،» «و از پرسش‌های “چون و چگونه” (مادی)، دل به بی‌چون (ذات الهی و ماورایی) آورد (و به آن تسلیم شد).» سپس به آشکار شدن اسرار الهی اشاره می‌کند: «آن رازی که تا کنون پنهان بود،» «از زیر هزار پرده بیرون آورد (و آشکار ساخت).» این رباعی، بیانگر گرایش طبیعی روح به سوی عالم معنا و رهایی از قید و بندهای مادی و عقلی، و نشان‌دهنده‌ی آشکار شدن اسرار نهانی الهی در نتیجه‌ی این سلوک.