رباعی شماره 611 از دیوان شمس مولانا

جانا تبش عشق به غایت برسید

از شوق تو کارم به شکایت برسید

ارزانکه نخواهی که بنالم سحری

دریاب که هنگام عنایت برسید

تفسیر رباعی 611 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شدت رنج عشق و طلب عنایت از معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای جان! تبش (سوزش) عشق به نهایت خود رسید،» «از شدت شوق تو، کارم به شکایت رسید (از رنج فراق به تو شکایت می‌کنم).» سپس به طلب عنایت از معشوق اشاره می‌کند: «(اکنون) دریاب (حالم را)، زیرا (دیگر) هنگام عنایت (و لطف تو) رسید،» «به این خاطر که نمی‌خواهی سحری (از درد) ناله کنم (پس به دادم برس).» این رباعی، بیانگر اوج رنج عاشق در فراق معشوق و درخواست عاجلانه برای عنایت و لطف او که تنها او می‌تواند این سوزش را آرام کند.