رباعی شماره 600 از دیوان شمس مولانا

تا رهبر تو طبع بدآموز بود

بخت تو مپندار که پیروز بود

تو خفته به صبح و شب عمرت کوتاه

ترسم که چو بیدار شوی روز بود

تفسیر رباعی 600 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر منفی رهبر بد و خطر غفلت از عمر می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تا زمانی که رهبر تو، طبع بدآموز (و گمراه‌کننده) بود،» «گمان مکن که بخت تو پیروز و کامیاب بود.» سپس به کوتاهی عمر و خطر غفلت اشاره می‌کند: «تو (در خواب) خفته‌ای و صبح و شب عمرت کوتاه می‌شود،» «می‌ترسم که وقتی بیدار شوی، روز (قیامت) باشد (و فرصت از دست رفته باشد).» این رباعی، بیانگر خطر پیروی از نفس اماره و رهبران گمراه که انسان را از مسیر حق دور می‌کنند، و هشدار در مورد کوتاهی عمر و لزوم بیداری از خواب غفلت پیش از آنکه دیر شود.