رباعی شماره 599 از دیوان شمس مولانا

تا در طلب مات همی کام بود

هر دم که برون ز ما زنی دام بود

آن دل که در او عشق دلارام بود

گر زندگی از جان طلبد خام بود

تفسیر رباعی 599 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لزوم رهایی از خواسته‌های نفسانی و حقیقت عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تا زمانی که در طلب کامرانی و (مرگ نفس) بود،» «هر لحظه که بیرون از ما (به جستجو) می‌زدی، دام (فریب) بود.» سپس به آرزوی عاشق و مقام او اشاره می‌کند: «آن دلی که عشق دل‌آرام (معشوق) در آن بود،» «اگر زندگی (عادی) از جان طلبد، (هنوز) خام و نارس بود (عاشق حقیقی جز معشوق چیزی نمی‌خواهد).» این رباعی، بیانگر فریبندگی خواسته‌های نفسانی در مسیر سلوک و ضرورت رهایی از آن‌ها برای رسیدن به عشق حقیقی، و نشان‌دهنده‌ی بی‌نیازی عاشق واقعی از زندگی عادی.