رباعی شماره 598 از دیوان شمس مولانا

تا در دل من عشق تو اندوخته شد

جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد

عقل و سبق و کتاب بر طاق نهاد

شعر و غزل دوبیتی آموخته شد

تفسیر رباعی 598 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر دگرگون‌کننده‌ی عشق و رهایی از علم ظاهری می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از وقتی که عشق تو (ای معشوق) در دل من ذخیره شد،» «جز عشق تو، هرچه داشتم سوخته شد (و از بین رفت).» سپس به کنار گذاشتن دانش ظاهری اشاره می‌کند: «(و در نتیجه‌ی این عشق)، عقل و درس و کتاب را کنار گذاشت،» «(و تنها) شعر و غزل و دوبیتی را آموخت (که زبان عشق است).» این رباعی، بیانگر قدرت فراگیر عشق در فنا کردن تمام تعلقات و دانش‌های ظاهری و گرایش عاشق به زبان هنر (شعر و غزل) برای بیان حقایق عشقی، که زبان عقل از درک آن ناتوان است.