بیمن به زبان من سخن میآید
من بیخبرم از آنکه میفرماید
زهر و شکر آرزوی من میآید
ز آینده که داند چه کرا میشاید
این رباعی به حالت فنای متکلم و جریان الهی در سخن او میپردازد. مولانا میفرماید: «بدون حضور من (خودِ فانیام)، سخن بر زبان من میآید،» «من بیخبرم از آنکه (آن سخن را) میفرماید.» سپس به ابهام در آینده و خواستهی الهی اشاره میکند: «(از من) هم زهر (تلخی) و هم شکر (شیرینی) آرزویم برمیآید (و درونم هر دو هست)،» «از آینده، چه کسی میداند چه کسی را چه (قسمت) میرسد؟ (خواستهی الهی نامعلوم است).» این رباعی، بیانگر حالت فنا و تسلیم عاشق در برابر ارادهی الهی که او را به وسیلهای برای بیان حق تبدیل میکند، و نشاندهندهی ابهام در آینده و خواستههای الهی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی