بر گور من آن کو گذرد مست شود
ور ایست کند تا بابد مست شود
در بحر رود بحر به مد مست شود
در خاک رود گور و لحد مست شود
این رباعی به فراگیری مستی عشق حتی پس از مرگ عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «هر کس که از روی گور من بگذرد، مست شود،» «و اگر بایستد، تا ابد مست شود.» سپس به تأثیر این مستی بر طبیعت اشاره میکند: «(اگر) در دریا رود، دریا با مد (خود) مست شود،» «(اگر) در خاک رود، گور و لحد (نیز) مست شود (و از این مستی فراگیر شود).» این رباعی، بیانگر عمق و فراگیری عشق عاشق واقعی که حتی پس از مرگ نیز اثر مستیبخش خود را بر محیط و اطراف خود میگذارد و تمام هستی را درگیر شور خود میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی