رباعی شماره 570 از دیوان شمس مولانا

بر بنده بخند تا ثوابت باشد

وز بنده شکر خنده جوابت باشد

میگریم زار تا شرابت باشد

میسوزم دل که تا کبابت باشد

تفسیر رباعی 570 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به خواهش عاشق از معشوق برای عنایت و فداکاری عاشق برای او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(ای معشوق!) بر این بنده (من) بخند تا برای تو ثواب (پاداش) باشد،» «و پاسخ (خنده‌ی) بنده، شیرین‌تر از شکر باشد (و تو را شاد کند).» سپس به فداکاری و رنج عاشق اشاره می‌کند: «(من) زار و نالان گریه می‌کنم تا شراب تو (شراب وصال) باشد،» «(و) دلم را می‌سوزانم تا کباب تو باشد (و تو از من لذت ببری).» این رباعی، بیانگر نهایت تسلیم و فداکاری عاشق در راه معشوق، که از رنج خود برای شادی و راحتی معشوق استفاده می‌کند.