رباعی شماره 555 از دیوان شمس مولانا

ای مرغ عجب که صید تو شیرانند

گمگشتهٔ سودای تو جان سیرانند

خرم زی و آسوده که این شهر از تو

زیران ز بران و زبران زیرانند

تفسیر رباعی 555 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت معشوق در اسیر کردن بزرگان و شادمانی از تأثیر او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای مرغ عجیب (معشوق) که شیران (دلیران و بزرگان) صید تو هستند،» «جان‌های سیر و سیراب از هر چیز، گمگشته و واله در سودای تو هستند.» سپس به آرامش و شادمانی از این تأثیر اشاره می‌کند: «شاد و آسوده زندگی کن، زیرا این شهر (دنیا) به واسطه‌ی تو،» «پایین‌دستان، بالاتر از بالا‌دستان و بالا‌دستان، پایین‌تر از پایین‌دستان شده‌اند (همه از جایگاه خود خارج شده و در بی‌نظمی عشق فرو رفته‌اند).» این رباعی، بیانگر قدرت مطلق معشوق در اسیر کردن بزرگان و تغییر نظم و ترتیب عالم به واسطه‌ی عشق خود، که این وضعیت خود باعث شادی و خرمی است.