ای قوم که برتر از مه و مهتابید
از هستی آب و گل چرا میتابید
ای اهل خرابات که در غرقابید
خیزید که روز و شب چرا در خوابید
این رباعی به انتقاد از غفلت انسان از مقام معنوی خود و دعوت به بیداری میپردازد. مولانا میفرماید: «ای گروه (انسانها) که برتر از ماه و مهتاب هستید،» «چرا از هستی (و تعلقات) آب و گل (مادی) میدرخشید (و به آن فخر میکنید)؟» سپس به دعوت به بیداری از اهل خرابات (غافلان) اشاره میکند: «ای اهل خرابات که در غرقاب (غفلت و مستی) هستید،» «برخیزید! چرا شب و روز در خوابید؟ (و از حقیقت غافلید).» این رباعی، بیانگر مقام والای انسان در آفرینش و انتقاد از پرداختن به امور مادی و غفلت از حقیقت وجودی خود، و دعوت به بیداری و حرکت در مسیر خودشناسی و حقشناسی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی