رباعی شماره 548 از دیوان شمس مولانا

ای دوست مگو تو بنده‌ای یا آزاد

بنده که خرد برای زشتی و فساد

ای دست برآورده ترا دست که داد

بگزار مراد خویش کاوراست مراد

تفسیر رباعی 548 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عدم اهمیت جایگاه ظاهری و تأکید بر تسلیم اراده‌ی الهی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای دوست! نگو تو بنده‌ای یا آزاد (این‌ها مهم نیستند)،» «بنده کسی است که برای زشتی و فساد، خرد می‌شود (و اسیر نفس است).» سپس به اعطا کننده‌ی قدرت و اراده‌ی الهی اشاره می‌کند: «ای کسی که دست (توانایی) برآورده‌ای، چه کسی به تو دست داد؟ (قدرت تو از اوست).» «مراد خودت را رها کن، زیرا مراد و خواسته‌ی حقیقی از آنِ او (خداوند) است.» این رباعی، بیانگر اهمیت رهایی از قیدهای ظاهری و بندگی نفس و تأکید بر تسلیم اراده‌ی الهی، زیرا تمام قدرت و مراد از اوست.