رباعی شماره 530 از دیوان شمس مولانا

اندر دل بی‌وفا غم و ماتم باد

آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

تفسیر رباعی 530 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌مهری مردم و وفاداری غم در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «در دل بی‌وفا، غم و ماتم باد (و سزاوار غم و رنج باشد)،» «آن کسی که وفا ندارد، از جهان کمتر باد (یعنی وجودش ناچیز باشد).» سپس به وفاداری غم اشاره می‌کند: «دیدی که هیچ کس مرا یاد نکرد (و به من توجهی نداشت)،» «جز غم که هزار آفرین بر غم باد! (زیرا تنها غم بود که وفادار ماند).» این رباعی، بیانگر رنج عاشق از بی‌وفایی و بی‌توجهی و پارادوکس عجیب وفاداری غم که همیشه همراه عاشق است و او را تنها نمی‌گذارد.