رباعی شماره 521 از دیوان شمس مولانا

از نیکی تو طبع بداندیش نماند

نی غصه و نی غم نه کم و بیش نماند

از خیل، جلالت تو عالم بگرفت

تا جمله ملک شدند و درویش نماند

تفسیر رباعی 521 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فراگیری نیکی و جلال معشوق و تأثیر آن بر عالم می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از نیکی و لطف تو (ای معشوق)، طبع بداندیش و بدخواه باقی نمی‌ماند (و همه نیکو می‌شوند)،» «نه غصه و نه غم، و نه کم و زیادی باقی نمی‌ماند (همه چیز به کمال و تعادل می‌رسد).» سپس به تجلی جلال معشوق در عالم اشاره می‌کند: «جلال و عظمت تو، عالم را (با لشگر و شکوه) فرا گرفت،» «تا همه‌ی (موجودات) پادشاه شدند و هیچ درویشی (نیازمندی) باقی نماند.» این رباعی، بیانگر قدرت بی‌نظیر نیکی و جلال معشوق که تمام عالم را متحول ساخته و همه را به مقام بی‌نیازی و کمال می‌رساند.