رباعی شماره 519 از دیوان شمس مولانا

از لطف تو هیچ بنده نومید نشد

مقبول تو جز قبول جاوید نشد

لطفت به کدام ذره پیوست دمی

کان ذره به از هزار خورشید نشد

تفسیر رباعی 519 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فراگیری لطف الهی و قدرت تحول‌بخش آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از لطف و کرم تو (ای خداوند)، هیچ بنده‌ای ناامید نشد،» «(و) مقبول و پذیرفته‌ی تو، جز به قبولی جاودانه (و همیشگی) نرسید.» سپس به قدرت تحول‌بخش لطف الهی اشاره می‌کند: «لطف تو به کدام ذره‌ای لحظه‌ای پیوست،» «که آن ذره، بهتر از هزاران خورشید نشد (و از هزاران خورشید نیز نورانی‌تر نگشت)؟» این رباعی، بیانگر بی‌کرانگی و فراگیری لطف الهی که هیچ کس از آن ناامید نمی‌شود و هر موجودی که مورد عنایت او قرار گیرد، به اوج کمال و نورانیت می‌رسد.