رباعی شماره 516 از دیوان شمس مولانا

از عشق تو دریا همه شور انگیزد

در پای تو ابرها درر میریزد

از عشق تو برقی بزمین افتادست

این دود به آسمان از آن میخیزد

تفسیر رباعی 516 از دیوان شمس مولانا

مولانا در این رباعی به قدرت و تأثیر فراگیر عشق معشوق بر هستی می‌پردازد. او می‌گوید: «از عشق تو (ای معشوق)، دریاها همه شور و هیجان برمی‌انگیزند (و از خود بی‌خود می‌شوند)،» «و ابرها در پای تو (از سر تعظیم)، مروارید می‌ریزند (و باران می‌بارند).» سپس به منشأ سوزش و دود در عالم اشاره می‌کند: «از عشق تو، برقی به زمین افتاده است (شراره‌ای از عشقت به عالم رسید)،» «(و) این دود که به آسمان برمی‌خیزد، از آن (آتش عشق) است (که جهان را می‌سوزاند).» این رباعی، بیانگر قدرت مسلط و فراگیر عشق الهی که تمام موجودات را به شور می‌آورد و حتی طبیعت نیز از آن متأثر می‌شود، و منشأ تمام رنج‌ها و سوزش‌های عالم را همین عشق می‌داند.