رباعی شماره 515 از دیوان شمس مولانا

از شربت سودای تو هر جان که مزید

زآن آب حیات در مزید است مزید

مرگ آمد و بو کرد مرا بوی تو دید

زانروی اجل امید از من ببرید

تفسیر رباعی 515 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حیات ابدی بخشیدن عشق معشوق و رهایی از مرگ می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر جانی که از شربت شور و عشق تو (ای معشوق) چشید،» «از آن آب حیات، (حیاتش) دائماً در حال افزایش است.» سپس به رهایی از چنگال مرگ اشاره می‌کند: «مرگ آمد و مرا بو کرد، (اما) بوی تو را در من دید،» «از این رو (به دلیل بوی تو در من)، اجل امید (تسلط) از من برید (و نتوانست مرا با خود ببرد).» این رباعی، بیانگر قدرت حیات‌بخش و جاودان‌کننده‌ی عشق الهی که عاشق را از مرگ و فنا رها می‌سازد و حتی اجل نیز در برابر آن ناتوان است.