از دیدن روئیکه ترا دیده بود
ما را به خدا نور دل و دیده بود
خاصه روئیکه از ازل تا بابد
از دیدن روی تو نه ببریده بود
این رباعی به تأثیر نورانی جمال معشوق بر دیده و دل عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «از دیدن روی آن کسی که تو را دیده بود،» «به خدا سوگند که (آن دیدن)، نور دل و دیدهی ما بود.» سپس به نورانیت ازلی و ابدی جمال معشوق اشاره میکند: «به ویژه رویی (وجود معشوق) که از ازل تا ابد،» «از دیدن روی تو (یعنی خداوند)، بریده نشده بود (و همواره به تو مینگریست).» این رباعی، بیانگر قدرت نورانی و حیاتبخش جمال معشوق که از طریق دیدن او، دل و دیده عاشق را روشن میکند و پیوستگی ازلی و ابدی معشوق با سرچشمهی جمال (خداوند).
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی