رباعی شماره 512 از دیوان شمس مولانا

از درد چو جان تو به فریاد آید

آنگه ز خدای عالمت یاد آید

والله که اگر داد کنی داد آید

ور عشوه دهی یاد تو بر یاد آید

تفسیر رباعی 512 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به یاد خدا در زمان رنج و تأثیر عمل انسان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هنگامی که جان تو از شدت درد به فریاد آید،» «آن وقت از خدای عالم (و قدرت او) به یادت می‌آید (و متوجه او می‌شوی).» سپس به نتیجه‌ی اعمال انسان اشاره می‌کند: «به خدا سوگند که اگر داد و عدل کنی، عدل و پاداش آن به تو باز می‌گردد،» «و اگر عشوه و فریب دهی، یاد تو (و کارهایت) بر (همه‌ی) یادها (در اذهان) می‌آید (و رسوا می‌شوی).» این رباعی، بیانگر بازگشت اعمال انسان به خودش (چه نیک و چه بد) و تأکید بر لزوم دادگری و صداقت.