رباعی شماره 509 از دیوان شمس مولانا

از آدمیی دمی بجائی ارزد

یک موی کز اوفتد بکانی ارزد

هم آدمیی بود که از صحبت او

نادیدن او ملک جهانی ارزد

تفسیر رباعی 509 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ارزش والای انسان کامل و تأثیر همنشینی با او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «یک لحظه‌ی همنشینی با انسان (کامل)، بهایی (به تمام) جایی می‌ارزد،» «(حتی) یک موی که از او بیفتد، به معدنی (پر از گنج) می‌ارزد.» سپس به تأثیر عمیق همنشینی با او اشاره می‌کند: «هم او (انسان کامل) بود که از همنشینی با او،» «نادیدن او (دوری از او)، به پادشاهی جهانی می‌ارزید (یعنی همنشینی با او آنقدر ارزشمند است که دوری از او در حکم پادشاهی دنیاست).» این رباعی، بیانگر مقام والای انسان کامل و عارف واصل که همنشینی با او از هر چیزی ارزشمندتر است و حتی دوری از او نیز به مقامی عظیم می‌رساند.