رباعی شماره 505 از دیوان شمس مولانا

از آتش سودای توام تابی بود

در جوی دل از صحبت تو آبی بود

آن آب سراب بود و آن آتش برف

بگذشت کنون قصه مگر خوابی بود

تفسیر رباعی 505 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به گذرا بودن احوال دنیوی و ناپایداری آن‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از آتش (شوق) عشق تو، گرمایی در من بود،» «و در جویبار دلم، از همنشینی با تو (معشوق)، آبی (حیات و طراوت) بود.» سپس به ناپایداری این احوال اشاره می‌کند: «آن آب (طراوت)، سراب بود و آن آتش (شوق)، برف بود (یعنی هر دو ناپایدار و خیالی بودند)،» «(آن دوران) گذشت؛ اکنون (آن) قصه، گویی خوابی بود (و به حقیقت نپیوست).» این رباعی، بیانگر گذرایی احوال دنیا و تجربه‌های مادی و نشان‌دهنده‌ی ناامیدی از دستیابی به وصال کامل در این عالم.