رباعی شماره 499 از دیوان شمس مولانا

آنها که شب و روز ترا بر اثرند

صیاد نهانند ولی مختصرند

با هر که بسازی تو از آنت ببرند

گر خود نروی کشان کشانت ببرند

تفسیر رباعی 499 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جذبه‌ی معشوق و ناگزیری عاشق از رفتن به سوی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آنها که شب و روز در پی تو (معشوق) هستند،» «(مانند) صیادان پنهان (ماهر در شکار دل‌ها) هستند، ولی (جذبشان به تو) مختصر (و اندک) است (در برابر قدرت تو).» سپس به ناگزیری عاشق از جذب شدن به معشوق اشاره می‌کند: «با هر کس که بسازی (همنشین شوی)، تو را از آن (همنشین) دور می‌کنند و به سوی خود می‌برند،» «اگر خودت هم نروی، کشان‌کشان تو را به سوی خود می‌برند (و مجبور به رفتن می‌کنند).» این رباعی، بیانگر قدرت مسخ‌کننده‌ی معشوق حقیقی که عاشق را بی‌اختیار به سوی خود جذب می‌کند و از هرگونه تعلق دیگر رهایش می‌سازد.