رباعی شماره 498 از دیوان شمس مولانا

آنها که دل از الست مست آوردند

جانرا ز عدم عشق‌پرست آوردند

از دل بنهادند قدم بر سر جان

تا یک دل پر درد بدست آوردند

تفسیر رباعی 498 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به منشأ الهی عشق و فداکاری عاشقان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آنها که دل خود را از پیمان ازل (هنگام آفرینش) مست آوردند (و با عشق متولد شدند)،» «جان را از عدم (نیستی) به حال عشق‌پرست آوردند (و جان را غرق در عشق الهی یافتند).» سپس به فداکاری آن‌ها برای رسیدن به دل دردناک اشاره می‌کند: «(آنها) از دل، قدم بر سر جان نهادند (جان خود را فدا کردند)،» «تا یک دل پر از درد (از عشق) به دست آوردند (زیرا درد عشق را بر هر چیزی ترجیح می‌دهند).» این رباعی، بیانگر ازلی و ذاتی بودن عشق در نهاد انسان و فداکاری عاشقان برای رسیدن به درد عشق که خود بزرگترین موهبت است.