رباعی شماره 493 از دیوان شمس مولانا

آن نزدیکی که دلستان را باشد

من ظن نبرم که نیز جان را باشد

والله نکنم یاد مر او را هرگز

زانروی که یاد غایبان را باشد

تفسیر رباعی 493 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حضور دائمی معشوق در کنار عاشق و عدم نیاز به یادآوری او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن نزدیکی و حضوری که (معشوق) دلربا را با دل (عاشق) است،» «من گمان نمی‌برم که چنین نزدیکی‌ای به جان (هم‌وجود) هم باشد (نزدیکی دل و معشوق فراتر از نزدیکی جان است).» سپس به عدم نیاز به یادآوری معشوق اشاره می‌کند: «به خدا سوگند! او را هرگز یاد نمی‌کنم،» «از آن رو که یاد کردن (و به خاطر آوردن)، خاص کسانی است که غایب و دور هستند (و معشوق من همیشه حاضر است).» این رباعی، بیانگر حضور همیشگی و فراگیر معشوق در دل عاشق، که نیازی به یادآوری او نیست و او همواره حاضر و ناظر است.