رباعی شماره 486 از دیوان شمس مولانا

آن کس که ترا بیند و خندان نشود

وز حیرت تو گشاده دندان نشود

چندانکه بود هزار چندان نشود

جز کاهگل و کلوخ زندان نشود

تفسیر رباعی 486 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نشانه‌های دیدن معشوق حقیقی و بی‌ارزشی دنیا می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کس که تو (معشوق) را ببیند و شاد و خندان نشود،» «و از حیرت تو، دهانش باز نماند،» «(او) هرچقدر که باشد، هزاران برابر هم نمی‌شود (و به کمال نمی‌رسد)،» «و جز کاهگل و کلوخ (از دنیا) برای او زندان نخواهد شد (و در قید ماده خواهد ماند).» این رباعی، بیانگر عظمت و تأثیر شگرف دیدار معشوق حقیقی که هر کس او را ببیند، به وجد می‌آید، و بیانگر نادانی و نقص کسی که از این دیدار بی‌بهره است و در زندان مادیات گرفتار می‌ماند.