رباعی شماره 477 از دیوان شمس مولانا

آن روز که عشق با دلم بستیزد

جان پای برهنه از میان بگریزد

دیوانه کسی که عاقلم پندارد

عاقل مردی که او ز من پرهیزد

تفسیر رباعی 477 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به قدرت عشق در بی‌قرار کردن جان و ناتوانی عقل در درک آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن روز که عشق با دلم مبارزه کند و آن را در هم پیچد،» «جان (حتی) پابرهنه از میان (جسم) می‌گریزد (و بی‌قرار می‌شود).» سپس به دیدگاه خود نسبت به عقل و دیوانگی اشاره می‌کند: «دیوانه است کسی که مرا عاقل می‌پندارد،» «(و) عاقل است مردی که او از من (عاشق شوریده) دوری کند (زیرا من دیوانه‌ی عشقم).» این رباعی، بیانگر شدت شور و جنون عشق که باعث می‌شود جان از قفس تن بگریزد و تأکید بر تفاوت میان عقل و عشق، که از دید عاشق، عاقل کسی است که از او دوری کند.