رباعی شماره 465 از دیوان شمس مولانا

آن ذره که جز همدم خورشید نشد

بر نقد زد و سخرهٔ امید نشد

عشقت به کدام سر درافتاد که زود

از باد تو رقصان چو سر بید نشد

تفسیر رباعی 465 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پیوستگی عاشق با معشوق و تأثیر عشق الهی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن ذره‌ای که جز همدم و همراه خورشید (حقیقت) نشد،» «(همه چیز را) نقد و عینی دانست و مورد تمسخر امید (و آرزوهای واهی) قرار نگرفت.» سپس خطاب به معشوق می‌پرسد: «عشق تو به کدام سر (دل) افتاد که به سرعت،» «مانند سر بید (در باد) رقصان و بی‌قرار نشد؟» این رباعی، بیانگر مقام عاشق حقیقی که در پیوستگی با حق است و تأکید بر قدرت عشق الهی که هر دلی را به بی‌قراری و رقص می‌آورد.