آندم که ز افلاک گهر ریز کند
هر ذره بسوی اصل خود خیز کند
از نخوت آن باد و زین باد هوس
هر ذره ز آفتاب پرهیز کند
این رباعی به بازگشت ذرات به اصل خود و موانع آن میپردازد. مولانا میفرماید: «آن لحظه که از افلاک، گهر (انوار الهی) ریزش میکند،» «هر ذره (از هستی) به سوی اصل و منشأ خود حرکت میکند.» سپس به موانع این حرکت اشاره میکند: «از خودبینی و تکبر آن (ذره) و از هوس این (ذره)،» «هر ذرهای از خورشید (حقیقت الهی) دوری میکند (و از وصل باز میماند).» این رباعی، بیانگر میل ذاتی هر موجود به بازگشت به اصل خویش و اشاره به نفسانیات (تکبر و هوس) به عنوان موانع اصلی این بازگشت و رسیدن به حقیقت.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی