رباعی شماره 456 از دیوان شمس مولانا

آبی که از این دیده چو خون میریزد

خونیست بیا ببین که چون میریزد

پیداست که خون من چه برداشت کند

دل می‌خورد و دیده برون می‌ریزد

تفسیر رباعی 456 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شدت رنج عاشق و اشک‌های خونین او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آبی که از این دیده (چشم) مانند خون می‌ریزد،» «خونی (واقعی) است، بیا و ببین که چگونه می‌ریزد!» سپس به تناقض بین رنج درونی و ابراز بیرونی اشاره می‌کند: «پیداست که (این) خون من (از رنج عشق)، چه اثری (ویرانی) برجای می‌گذارد،» «(زیرا) دل (دروناً) خون می‌خورد و (چشم) بیروناً آن را می‌ریزد (به صورت اشک خونین).» این رباعی، بیانگر عمق درد و رنج عاشق که به اشک‌های خونین منجر شده و نشان‌دهنده‌ی فرسایش درونی او در مواجهه با عشق.