رباعی شماره 453 از دیوان شمس مولانا

ای آنکه کنی کون و مکانرا محدث

پاکی و منزهی ز نسیان و حدث

جز فکر تو در سرم همه عین خطاست

جز ذکر تو بر زبان ضلالست و عبث

تفسیر رباعی 453 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تمجید از خداوند به عنوان خالق و منزه از هر نقص می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای آنکه کون و مکان (تمام هستی) را از عدم به وجود آوردی،» «پاک و منزهی از فراموشی و هرگونه نقص و حادثه‌ای.» سپس به اهمیت یاد و فکر خدا اشاره می‌کند: «جز اندیشه‌ی تو در سرم، همه‌ی افکار عین خطا و اشتباه است،» «جز یاد تو بر زبان، گمراهی و بیهودگی است.» این رباعی، بیانگر توحید خالص و یگانه دانستن خداوند به عنوان خالق و هستی‌بخش و تأکید بر لزوم فکر و ذکر مداوم او برای رسیدن به حقیقت.