رباعی شماره 447 از دیوان شمس مولانا

هم عابد و هم زاهد و هم خونریز است

خونریزی او خلاصهٔ پرهیز است

خورشید چو با بنده عنایت دارد

عیبی نبود که بنده بیگه خیز است

تفسیر رباعی 447 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پارادوکس‌های معشوق و لطف او نسبت به عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(معشوق) هم عابد (خاضع)، هم زاهد (پرهیزگار) و هم خونریز است (کشنده‌ی عاشقان)،» «این خونریزی او (فنا کردن عاشقان)، خلاصه‌ی پرهیزگاری (از تعلقات) است (و عین تهذیب نفس است).» سپس به لطف معشوق به عاشق اشاره می‌کند: «هنگامی که خورشید (معشوق)، به بنده (عاشق) لطف و عنایت دارد،» «عیبی نیست که آن بنده، دیروقت از خواب برمی‌خیزد (چون به دلیل غرق شدن در معشوق، از دنیا بی‌خبر است).» این رباعی، بیانگر صفات متضاد معشوق که همه‌ی آن‌ها عین کمال است و بخشش او به عاشق که او را از قیدهای دنیا رها می‌سازد.