رباعی شماره 445 از دیوان شمس مولانا

هر کز ز دماغ بنده بوی تو نرفت

وز دیدهٔ من خیال روی تو نرفت

در آرزوی تو عمر بر دم شب و روز

عمرم همه رفت و آرزوی تو نرفت

تفسیر رباعی 445 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حضور دائمی معشوق در وجود عاشق و پایداری آرزوی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هرگز بوی تو (ای معشوق) از دماغ این بنده (از وجود من) نرفت،» «و خیال روی تو از دیده‌ی من پاک نشد.» سپس به گذشت عمر در آرزوی معشوق اشاره می‌کند: «شب و روز در آرزوی تو، عمرم را گذراندم،» «تمام عمرم رفت، اما آرزوی تو از بین نرفت (و همچنان باقی است).» این رباعی، بیانگر عمق و پایداری عشق عاشق که حتی با گذشت زمان و سپری شدن عمر، یاد و آرزوی معشوق از وجود او زایل نمی‌شود.