رباعی شماره 435 از دیوان شمس مولانا

هر درویشی که در شکست خویش است

تا ظن نبری که او خیال اندیش است

آنجا که سراپردهٔ آنخوش کیش است

از کون و مکان و کل عالم پیش است

تفسیر رباعی 435 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حقیقت شکست نفس در درویشی و مقام عارف می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر درویشی که در شکستن (نفس) خویشتن است،» «(مبادا) گمان نبری که او خیالی (ناواقعی) می‌اندیشد (و توهم دارد).» سپس به مقام واقعی عارف اشاره می‌کند: «آنجا که سراپرده و جایگاه آن خوش‌دین (عارف واصل) است،» «از کون و مکان (هستی مادی) و تمام عالم، فراتر و پیشتر است.» این رباعی، بیانگر مرتبه‌ی بالای عارفانی که نفس خود را شکسته و فانی کرده‌اند، و اشاره به اینکه آن‌ها در عالمی فراتر از عالم ماده حضور دارند.