هر چند به حلم یار ما جورکش است
لیکن زاری عاشقان نیز خوش است
جان عاشق چون گلستان میخندد
تن میلفرزد چو برگ گوئی تبش است
این رباعی به رنج عاشقان و شادی باطنی آنها میپردازد. مولانا میفرماید: «هرچند که یار ما (معشوق)، در بردباریاش، جور و ستم (عاشقان) را میکشد (تحمل میکند)،» «اما ناله و زاری عاشقان نیز (برای او) خوشایند است.» سپس به تناقض ظاهر و باطن عاشق اشاره میکند: «جان عاشق مانند گلستان میخندد (شاد و خرم است)،» «(اما) تن او مانند برگ میلرزد، گویی تب دارد (از رنج عشق).» این رباعی، بیانگر شادی باطنی و درد ظاهری عاشق که نشان میدهد عشق، حتی در رنج نیز شیرین است و معشوق از ناله و زاری عاشق نیز خشنود است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی