رباعی شماره 413 از دیوان شمس مولانا

من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است

جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است

گویند وفای او چه لذت دارد

ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است

تفسیر رباعی 413 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به پذیرش کامل رنج و جفای معشوق توسط عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من بنده‌ی آن کسی هستم که (حتی) بی‌ماری و دردش هم خوشایند است،» «(و) هم‌نشین غم آن کسی هستم که تنهایی او نیز خوشایند است (زیرا در تنهایی او، خود را می‌یابم).» سپس به بی‌اعتنایی به وفا و لذت بردن از جفا اشاره می‌کند: «(مردم) می‌گویند: ‘وفاداری او چه لذتی دارد؟’» «از آن (وفاداری) خبری ندارم، (اما) جفاها و بی‌مهری‌های او خوشایند است (و مرا به سوی او می‌کشد).» این رباعی، بیانگر اوج عشق و فداکاری عاشق که حتی از رنج و جفای معشوق نیز لذت می‌برد و آن را نشانه‌ای از عشق می‌داند.