رباعی شماره 403 از دیوان شمس مولانا

ماهی تو که فتنه‌ای نداری ز تو دست

درمان ز که جویم که دلم از تو بخست

می طعنه زنی که بر جگر آبت نیست

گر بر جگرم نیست چه شد بر مژه هست

تفسیر رباعی 403 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جذابیت بی‌نظیر معشوق و رنج عاشق از او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تو (ای معشوق)، ماهی هستی که هیچ فتنه‌ای از دست تو رها نمی‌شود (همه را مجذوب می‌کنی)،» «(اما) درمان از چه کسی بجویم، در حالی که دلم از تو زخمی و خسته است؟» سپس به پاسخ عاشق به طعنه معشوق اشاره می‌کند: «(معشوق) طعنه می‌زند که: ‘آیا بر جگرت (سوزشی از عشق) نداری؟’» «(پاسخ می‌دهم که) اگر بر جگرم (آتشی) نیست، چه شد (مهم نیست)، (اما) بر مژگانم (اشک خونین) هست (و این نشانه‌ی عشق من است).» این رباعی، بیانگر شدت رنج عاشق از معشوق دلربا و اثبات عشق خود با نشانه‌های ظاهری رنج.