ما را به جز این زبان زبانی دگر است
جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است
آزادهدلان زنده به جان دگرند
آن گوهر پاکشان زکانی دگر است
این رباعی به عالم و زبان ورای عالم مادی و حیات عارفان میپردازد. مولانا میفرماید: «ما (عاشقان و عارفان) را به جز این زبان (ظاهری)، زبانی دیگر (زبان حال و باطن) است،» «(و) به جز دوزخ و بهشت (مادی)، مکانی دیگر (جهانهای معنوی) است.» سپس به ماهیت وجود آزادگان اشاره میکند: «آزادهدلان (عارفان رها از قید دنیا)، با جانی دیگر (جانی الهی و نورانی) زندگی میکنند،» «آن گوهر پاک و وجودشان، از معدنی دیگر (از منشأیی الهی و غیرمادی) است.» این رباعی، بیانگر وجود حقایق ورای عالم ماده و حیات باطنی و متعالی عارفان که از منشأ الهی سرچشمه میگیرد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی