کوچک بودن بزرگ را کوچک نیست
هم کودکی از کمال خیزد شک نیست
گر زانکه پدر حدیث کودک گوید
عاقل داند که آن پدر کودک نیست
این رباعی به برداشت نادرست از ظاهر و شناخت حقیقت باطن میپردازد. مولانا میفرماید: «کوچک بودن (و فروتنی)، برای یک بزرگ (مقام والای معشوق)، به معنای کوچک بودن او نیست،» «حتی کودکی (ظاهر ناپخته) نیز از کمال (باطن) برمیخیزد، شکی در آن نیست.» سپس به حکمت سخن گفتن معشوق از عاشق (کودک) اشاره میکند: «اگر پدر (معشوق) از کودک (عاشق) سخن بگوید (و خود را کوچک جلوه دهد)،» «عاقل میداند که آن پدر، خود کودک نیست (بلکه مقام والایی دارد).» این رباعی، بیانگر عظمت معشوق که حتی در جلوههای کوچک نیز پنهان است و لزوم درک باطن به جای قضاوت از ظاهر.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی