رباعی شماره 378 از دیوان شمس مولانا

گفتار تو زر و فعلت ارزیزین است

یک حبه به نزد کس نیرزی زینست

اسبی که بهاش کم ز ار ز زین است

آنرا تو ز بهر ره نوروزی زینست

تفسیر رباعی 378 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تناقض میان گفتار و کردار و بی‌ارزشی آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتار تو (مانند) طلاست، اما عملت (مانند) برنج (ارزیز) است،» «به همین دلیل، نزد هیچ کس، حتی به اندازه‌ی یک حبه (ذره‌ای) ارزش نداری.» سپس با مثالی به بی‌ارزشی عمل بی‌گفتار اشاره می‌کند: «اسبی که قیمتش کمتر از قیمت زینش است،» «تو آن را برای (رفتن به) راه نوروز (راهی که شادی و نیکویی در آن است) زین می‌کنی (که کاری بی‌معناست).» این رباعی، بیانگر اهمیت هماهنگی میان گفتار و کردار و بی‌ارزشی صرفاً سخن گفتن بدون عمل و انتقاد از ریاکاری.