رباعی شماره 375 از دیوان شمس مولانا

گر حلقهٔ آن زلف چو شستت نگرفت

تا باده از آن دو چشم مستت نگرفت

می طعنه زنند دشمنانم شب و روز

کز پای درآمدی و دستت نگرفت

تفسیر رباعی 375 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به سرزنش دشمنان از عدم موفقیت عاشق در وصال می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(اگر) حلقه آن زلف (معشوق) مانند کمند، تو را اسیر خود نکرد،» «تا شراب (مستی) از آن دو چشم مست (معشوق) تو را درگیر نکرد،» «(آنگاه) دشمنانم شب و روز مرا طعنه می‌زنند،» «که از پای افتادی و (معشوق) دستت را نگرفت.» این رباعی، بیانگر فشار روانی و سرزنش‌هایی که عاشق از سوی اغیار تحمل می‌کند، به خصوص زمانی که به نظر می‌رسد در راه عشق به وصال نرسیده است.