رباعی شماره 363 از دیوان شمس مولانا

عمریست که جان بنده بیخویشتن است

و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

برخاستن از جان و جهان مشکل نیست

مشکل ز سر کوی تو برخاستن است

تفسیر رباعی 363 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌خودی عاشق از عشق و دشواری جدایی از معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «عمری است که جان این بنده (من عاشق)، بی‌خود و از خود بیگانه‌است (به دلیل عشق)،» «و (همین بی‌خودی) باعث شده که انگشت‌نمای همه‌ی مردم، مرد و زن، شود (مشهور به دیوانگی شود).» سپس به اوج وابستگی به معشوق اشاره می‌کند: «رها شدن از (تعلقات) جان و جهان، دشوار نیست،» «(اما) دشوار (و محال)، برخاستن و دل کندن از سر کوچه‌ی تو (ای معشوق) است.» این رباعی، بیانگر شدت وابستگی عاشق به معشوق که باعث می‌شود او هر چیز دیگری، حتی جان و جهان، را رها کند، اما نتواند از معشوق خود دل بکند.