شمعی که در اینخانه بدی خانه کجاست
در دیده بد امروز میان دلهاست
در دل چو خیال خوش نشست و برخاست
نی نی که ز دل نرفت هم در دل ما است
این رباعی به حضور دائمی معشوق در دل عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «آن شمعی (معشوق) که در این خانه (وجود من) بود، خانهی (حقیقی) او کجاست؟» «(قبلاً) در دیده بود، اما امروز میان دلهاست (یعنی در تمام دلها جای دارد).» سپس به عدم جدایی معشوق از دل اشاره میکند: «در دل (من) مانند خیالی خوش، نشست و برخاست کرد (آمد و رفت)،» «نه، نه! (اشتباه کردم)، از دل نرفت و همچنان در دل ماست (و همواره حاضر است).» این رباعی، بیانگر حضور همیشگی و دائمی معشوق در جان و دل عاشق، حتی اگر به ظاهر غایب باشد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی