رباعی شماره 349 از دیوان شمس مولانا

شاهی که شفیع هر گنه بود برفت

وانشب که به از هزار مه بود برفت

گر باز آید مرا نبیند تو بگوی

کو همچو شما بر سر ره بود برفت

تفسیر رباعی 349 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به غم از دست دادن یک عزیز (شیخ، مرشد یا معشوق) و ناچیز بودن خود در برابر او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن پادشاه (شیخ یا معشوق) که شفیع و واسطه‌ی هر گناهی بود، رفت،» «و آن شب (همراهی با او) که از هزار ماه (شب قدر) بهتر بود، رفت.» سپس به بی‌ارزشی خود اشاره می‌کند: «اگر (آن پادشاه) بازگردد و مرا نبیند (که شایسته‌ی دیدن نیستم)، تو (به او) بگو:» «که او نیز مانند شما (غیاب او همیشگی نیست و) بر سر راه بود و رفت (و روزی باز خواهد گشت، یا اینکه او نیز تابع تقدیر الهی بود).» این رباعی، بیانگر رنج فراق از یک وجود عزیز و مقدس و ابراز نهایت فروتنی عاشق در برابر عظمت او. (برخی این رباعی را در سوگ پیامبر یا حضرت علی دانسته‌اند.)