سرسبز بود خاک که آتش یار است
خاصه خاکی که ناطق و بیدار است
این خاک ز مشاطهٔ خود بیخبر است
خوش بیخبر است از آنکه زو هشیار است
این رباعی به تأثیر عشق (آتش) بر خاک وجود و ناآگاهی خاک از منشأ هوشیاریاش میپردازد. مولانا میفرماید: «خاک، سرسبز و شاداب میشود، زیرا آتش (عشق یا نور الهی) یار و همراه اوست،» «به خصوص خاکی (انسانی) که سخنگو و بیدار (آگاه) است.» سپس به ناآگاهی خاک از منشأ کمالش اشاره میکند: «این خاک (وجود انسان) از آرایشگر و زیباشنای خود (معشوق) بیخبر است،» «(اما) خوشا بیخبر بودنش، از کسی که از او هوشیار است (یعنی معشوق از او آگاه است و این ناآگاهی خود لطف است).» این رباعی، بیانگر نقش فیض الهی (آتش عشق) در حیات و بیداری انسان و حکمت ناآگاهی انسان از منشأ کمالش که خود از لطف معشوق است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی