رباعی شماره 332 از دیوان شمس مولانا

دیوانه شدم خواب ز دیوانه خطا است

دیوانه چه داند که ره خواب کجاست

زیرا که خدا نخفت و پاکست ز خواب

مجنون خدا بدان هم از خواب جداست

تفسیر رباعی 332 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌خوابی عاشق از شدت عشق الهی و پیوستگی او به معشوق بی‌خواب می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دیوانه شدم (از عشق) و (اصلاً) خواب برای دیوانه اشتباه است (غیرممکن است)،» «دیوانه چه می‌داند که راه خواب کجاست (یعنی خواب به او راهی ندارد).» سپس به مثال خداوند اشاره می‌کند: «زیرا که خداوند نمی‌خوابد و از خواب پاک است،» «(پس) مجنون و عاشق خدا نیز به همین دلیل از خواب جداست (و خواب به چشمش نمی‌آید).» این رباعی، بیانگر بی‌خوابی عاشق از شدت عشق الهی که از بی‌خوابی معشوق خود الگو گرفته و همواره در بیداری و ذکر اوست.