رباعی شماره 330 از دیوان شمس مولانا

دوش از سر لطف یار در من نگریست

گفتا بی‌ما چگونه توانی بزیست

گفتم به خدا چنانکه ماهی بی‌آب

گفتا که گناه تست و بر من بگریست

تفسیر رباعی 330 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به گفتگوی عاشق و معشوق درباره‌ی امکان زیستن بدون او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دیشب، معشوق از سر لطف در من نگریست،» «و گفت: ‘چگونه می‌توانی بدون ما زندگی کنی؟’» سپس به پاسخ عاشق و واکنش معشوق اشاره می‌کند: «گفتم: ‘به خدا سوگند، همان‌طور که ماهی بدون آب (نمی‌تواند زندگی کند)،’» «(معشوق) گفت: ‘این گناه توست (که مرا اینقدر دوست داری) و (سپس) بر من گریست.’» این رباعی، بیانگر شدت وابستگی عاشق به معشوق و نشانه‌ی دلسوزی و لطف معشوق که از شدت عشق عاشق، به گریه می‌افتد.