رباعی شماره 325 از دیوان شمس مولانا

دل رفت بر کسیکه بیماش خوش است

غم خوش نبود ولیک غمهاش خوش است

جان میطلبد نمیدهم روزی چند

جانرا محلی نیست تقاضاش خوش است

تفسیر رباعی 325 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تعلق دل به معشوق و پذیرش سختی‌های عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل به سوی کسی رفت که بی‌بیماری‌اش (سالم و بی‌نقص بودن او) خوشایند است،» «(هرچند) غم خوشایند نیست، اما غم‌های او (معشوق) خوشایند است.» سپس به کشش جان به سوی معشوق اشاره می‌کند: «(معشوق) جانم را می‌طلبد، (اما) چند روزی است که آن را نمی‌دهم (درنگ می‌کنم)،» «(اما می‌دانم که) جان جایگاه (مناسبی برای معشوق) نیست، ولی طلب کردن او خوشایند است.» این رباعی، بیانگر اشتیاق عاشق به معشوق حتی با وجود رنج‌های عشق و لذت بردن از طلب معشوق، حتی اگر جان هم فدای او نشود.